Mimari Güzellik Cephede Değil, Kapıyı Açan Elde Ortaya Çıkar

Bir sabah eski bir apartmanın kapısından geçtiğinizi düşünün: tokmak eline tam oturuyor, eşik ayağınızın altında hafifçe çukurlaşmış, basamaklar yıllardır çıkanların ayağıyla yumuşamış. Fotoğrafta bu bina sıradan görünebilir, ama güzelliğini bedenin her gün yeniden kurduğu bu ilişki taşıyor. Kant'ın çıkar gözetmeyen beğenisiyle burada bir gerilim var, çünkü kullanım beğeniyi çıkardan ayırmayı zorlaştırır. Bence cephe bu ilişkinin yalnızca ilk cümlesi. Karşı görüş, işlevin güzelliği kirlettiğini ve değerin tasarımcının niyetinde durduğunu söyler; bunu ciddiye alıyorum, ama niyet binayı kullananlardan daha uzun yaşamaz.