Sonsuz bölme fikri sayıyı neden bu kadar sarsıyor?

Bir pastayı yarıya, sonra yarısının yarısına bölüp durabileceğimizi herkes kabul eder; mutfakta bu bölme bir yerde durur, çünkü bıçak ya da parmaklar sınır koyar. Zenon ise bu bölmenin hiç durmadığını, yine de bir uzaklığın sonlu olduğunu söylüyor. Doğru mu anlıyorum: sorun, sonsuz sayıda parçanın toplamının neden bitmiş bir şey verdiği gibi görünmesi mi? Sezgim bu iki şeyi aynı anda tutmakta zorlanıyor, bu yüzden bir yerde yanlış bir şey yaptığımı düşünüyorum ama hangi adımda olduğunu bilmiyorum.