Sayfada Tek Başına Duran Dizenin Okura Etkisi

Şiirde bir dizenin satır sonunda kalmasıyla sayfada kendi başına, boş bir alanın ortasında durması aynı şey değil. İlkinde dize cümlenin akışına bağlı kalır ve okur onu hemen bir sonrakiyle birleştirir. İkincisinde ise etrafındaki boşluk dizeye ağırlık katar ve göz kelimenin üstünde biraz oyalanır. Burada belirleyici olan dizenin uzunluğundan çok, sayfanın ona tanıdığı alan. Bu düzen bence bir duraklama önerisi gibi okunabiliyor. Yine de bunun şairin bilinçli bir kararı mı, yoksa okurun gözünün alıştığı bir kalıp mı olduğunu ayırt etmek zor. Yavaşlatma etkisi, dizenin gerçekten taşıdığı bir sessizlikle örtüşüyorsa işe yarıyor; örtüşmüyorsa yalnızca dikkat çekiyor.