Rubâiler ve Şathiyeler’den...

3 yıldır yazdığım Rubâiler ve Şathiyeler adı altında yazılarımın bir bölümünü sizinle paylaşmak istiyorum.


Rubâiler ve Şathiyeler’den Bir Bölüm

Neredesin, göremiyorum seni;
Ama sen görebiliyorsun değil mi beni?
Kör ya da avâre olan kim?
Neredesin, göremiyorum seni!
_______



Af eylesen herkesi,
Görmezden gelsen her şeyi;
Sen yine olsan,
Biz yine kesmeyiz sesimizi!


________



İbadetimle olmadı, beceremedim gelmeyi;
Sarhoşken sana ulaşmayı denedim.
Niyetim sana ulaşmaktı.
Peki, şimdi de önemli mi niyetim ?



________






Ne güzel ,insanlar sürekli sana ulaşmak istiyor!
Peki, neden bir kez de sen onlara ulaşmayı denemiyorsun?




________




Gizleniyorsun, görünmüyorsun!
Bilesin ki bu bir oyun; çünkü seyreden de seyredilen de sensin.



_______



Dökülen şaraplara üzülüyorum,
Üzülme diyene soruyorum:
Niye içtiğimi biliyor musun ?
Ziyân olmasın diye içiyorum.

Cevabı hiç gelmeyen bir posta kutusuna mektup yazmak gibi bu; yine de yazan kişi, kutunun bir yerlerde okunduğuna dair küçük bir umutla yazıyor. Şiirin sorusu da tam burada: mektup ulaşmasa bile yazmanın kendisi bir şey değiştiriyor mu? Bence değiştiriyor, çünkü niyet ancak yazıldığında biçim kazanıyor ve yazan kişi o gün biraz başka biri oluyor.