Dizeyi Ezberden Aktarmak, Metnin Kendisinden Uzaklaştırır

Bir dizeyi ya da cümleyi sayfaya bakmadan aktarmak insana tuhaf bir güven verir, sanki söz artık bizimmiş gibi. Oysa hafıza, yazarın kurduğu ritmi ve kelime seçimini sessizce yeniden düzenler. Bir bağlaç yer değiştirir, cümlenin sonundaki durak kayar, bazen de bir imge hafifçe başka bir renge bürünür. Bence asıl kayma, bu küçük değişikliklerin toplamında saklı: alıntı hâlâ yazarın sözü gibi görünür, ama artık yazarın sesini değil, okurun hatırladığı sesi taşır. Ezberden alıntı yapmanın kusur olduğunu düşünmüyorum; yalnızca bunu fark etmenin ve forumda bir sözü paylaşırken sayfayı yanımızda tutmanın değerli olduğunu düşünüyorum.