Paragrafın son kelimesi okuru bir sonraki satıra iter

Bir paragrafın son kelimesi, sayfayı çevirmeden önce okurun ayağının altındaki küçük bir zemin gibi. Kelime yumuşak bitiyorsa göz rahatça geçer; 'bekledi' ya da 'yaşlı' gibi ağır bir sözcük kapanınca gözüm kendiliğinden boşluğa kayıyor ve bir sonraki satıra sürükleniyorum. Karşı görüşü de haklı buluyorum: ritmi asıl taşıyan, bir sonraki paragrafın ya da cümlenin açılışıdır, son kelime yalnızca kısa bir durak. Yine de bence geçişin ilk hissini son kelime kuruyor, çünkü okur boşluğa o kelimenin ağırlığıyla bakıyor. Temponun ilk belirleyicisi bu yüzden paragrafın kapanış sözcüğüdür.