Paragraf Boşluğu Bir Nefes Alma Yeri Olarak Okunabilir

Paragrafları ayıran boş satır, metne bir çeşit ara vermeyi öğretiyor. Hiç boşluk bırakmayan yazı, okura nefes almayı unutturan konuşmacıya benzer; söylediği her şey doğru olsa bile dinleyeni yormaya yeter. Bence duraklamayı yalnızca yazara bırakmak yetmiyor; yazar boşluğu koyar, okur onu doldurur.