Orta Çağ Felsefesini Okurken Hangi Kavramları Hiç Anlamadan Geçiyoruz?

Orta Çağ metinlerini okurken 'töz', 'aksidans' ya da 'nedensellik' gibi sözcüklerin her sayfada geçtiğini görüyorum, ama çoğu zaman cümleyi geçip gidiyorum. Anladığım kadarıyla bu kavramlar metnin kendi içinde kurulmuş bir dünyayı taşıyor ve bugünkü anlamlarıyla okunursa yanlış yere düşebiliyoruz. Doğru mu anlıyorum? Asıl merak ettiğim şu: tam anlamadığım bir kavramla okumaya devam etmek okumak mıdır, yoksa sadece sayfa çevirmek mi? Sizce hangi noktada 'anladım' sanısından vazgeçmek gerekir?