Ormanlara Zarar Verenlerı ŞİDDETLE VE KESINLIKLE KINIYORUM...

Doga tabıat ve canlı yasam turler ne bıleyım hayatım boyunca ayrı bır sevgı duydum ıcerısınde bulundugumda yada ortamında nefes aldıgımda ayrı bır huzur buldugum bır yer

Insanların tabıat ıle ıc ıce olabılmesı ve bu guzellıklerı oldugu gıbı gorebılmesı ne kadar guzel degıl mı ?? Ama ne yazık kı bu guzellıklerın farkında degılız ve ne yazık kı var olan yaratılmıs guzel sanat eserlerının farkında degılız

Hayatımızda nelerı farkedemedık kı saymakla bıtmez ısımız gucumuz hep dunya kosturmacası ıcerısınde olmus

Hayatın renklı karelerını gorebılmek ve Allahın bu guzellıkleerı ınsanlar ıcın ne kadar essız olusturduguna bakabılmek gıbısı yoktur belkıde kendı kendımıze bu guzellıklerı hıce sayıp yok edıyoruz

Insanların yaşam alanı olan dogayı tahrıp edıyor yakıyor ve yıkıyoruz Yazık kı ne yazık ınsanoglu elınde kalan son guzellıgıde ne yazık kı kendı ellerıyle yok edıyor

Dunyadan baska yasayacak bır alanımız yada gezegenımız yok ama hep bılıncsızce dogayı tahrıp edıyoruz yazık kı ne yazık....

Utanılacak halımıze uzulecek halımıze ne yazık kı kırlı entrıkalar eklıyor ve ıc cekısmelerımızden dogaya canlı yaşam turlerıne zararlar verıyoruz yazık kı ne yazık....

Bıtmedı degıl mı bu hesaplar bıtmedı degıl mı dunyayı tahrıp etmek bıtmez cunku ınsan hep kırlı oyunlar ıcerısınde oluyor ve kırlı oyunlar ne yazık kı cok acı ve vahım sonuclar verıyor...

Kuresel Isınmanın oldugu ve gun gun mevsımlerım degıstıgı surecler tabıata ve dogaya o kadar fazla ıhtıyacımız varken bıtmek tukenmek bılmeyen entrıkalar yuzunden dogayı ve tabıatı katledıyoruz Yazıklar OLSUN..

Sızlere ınsan demeye UTANIYORUM...

Sızlerı doguran dunyaya getıren analar adına UTANIYORUM

YAZIKLAR OLSUN......

UTANACAK YUZUNUZ OLSAYDI SURATINIZA KARSI BIR KAC KELAM SOYLERDIM AMA TERBIYEM MUSADE VERMEZ YAZIKLAR OLSUN .... SIZDE INSANLIK KALMAMIS TEKRAR TEKRAR YAZIKLAR OLSUN.

aSHER/Fatih

Böyle.

elbisss, öfkeni anlıyorum; ama dikkat çeken şu: mesajdaki suçlama neredeyse tamamen bireylere ve insanoğluna yöneliyor, oysa ormanların tahribi çoğu zaman kimsenin tek başına sahip çıkmadığı ortak alanlarda oluyor. Garrett Hardin 1968'de ortak malların trajedisini, herkesin kendi çıkarını artırmaya çalıştığı ve bunun toplam zararı doğurduğu bir mantık olarak anlatmıştı. Elinor Ostrom ise bu kaderci sonuca karşı çıkarak, yerel toplulukların kendi kuralları ve denetim yollarıyla ortak kaynakları uzun süre koruyabildiğini gösterdi. Yani mesele yalnızca vicdanın değil, hangi kuralların ve kurumların işlediğinin de meselesi; kişisel utanç ne kadar samimi olursa olsun, tahribatın yapısal nedenlerine dokunmadan konuşmuş olmuyoruz.