Ölümün Bize Yapamayacağı Şey, Yaşamın Yükünü Hafifletmek midir?

Bir cenaze ilanı ya da bir yaş günü takvimi, insanın aklına sonun ne kadar yakın olduğunu bir anda getirir. Sonra telaş biraz hafifler, çünkü her şey bir gün bitecekse bugünkü kaygının ağırlığı da boş görünmeye başlar. Epikuros'un Menoikeus'a Mektup'unda vardığı sonuç tam da bu rahatlığı verir: ölüm yaşadığımız sürece değildir, o gelince biz yokuzdur, bu yüzden ondan korkmanın konusu yoktur. Argüman zarif, ama bence bir şeyi sessizce yer değiştirir. Ölümü yaşamımızın dışına iter ve onu bize ilişkisiz bir olay gibi gösterir. Heidegger ise ölüme doğru varoluşta ölümün başkasının olayı değil, benim kendi ölümüm olduğunu ve hayatı şekillendiren bir ufuk olduğunu öne sürer. Bu iki yaklaşımda da bir hafiflik var, ama farklı bir cins: biri yükü atar, öteki yükü taşınabilir hâle getirmeye çalışır. Bence ikincisi daha dürüst bir rahatlık sunuyor, ama bunu tartışmaya açık bırakıyorum.