Forumumuza Hoş Geldiniz

Hoşgeldiniz. Ücretsiz içerikler ve özel hizmetler sizi bekliyor. Hemen üye olun!

Merhameti olmayanın sevgisi olmaz...

Konu Görüntülenme İstatistikleri

Şu an görüntüleyenler
Misafir: 2

Toplam: 673

albertinkaranfili

Yeni Üye
Katılım
28 Nis 2018
Mesajlar
39
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Merhamet kelimesinin anlamı Ar-rahim rahmet edilen den gelir.Esirgenen,bağışlanan anlamları vardır,eğer siz kendinzden başkasını,onun yaşamsal haklarını,saygınlığını kabullenip koruyorsanız ve karşı tarafı canavarlaştırmayıp hatalarınıda bağıişlayıp affedebiliyorsanız,siz insan seviyorsunuz demektir,çünkü ilişkilerde bizim düzenleyebileceğimiz iki alan vardır bir karşı tarafın saygınlığı,iki kusurlarının affı(es geçilmesi,görülmemesi..)


Sevgiyi oluşturmak ve büyütmek ise insanın bilgisi ve deneyimi ile sınırlıdır,bilgi okumakla ele geçebileceği gibi,deneyimlerimiz ise sizin algı kapasitenizle,mizacınızla,huyunuzla sınırlıdır, bu da yaratılışın bir hikmetidir...


Ama eğer Tanrı insanı imtihan ediyorsa bizleri savunmasız,ve kötü olarak yaratmış olabilir,işte burada dikkat edilecek konu bizden önce yaşayanların deneyimleri ve tutumları çok öenmli olacaktır...Hatalardan ders çıkarıp,iyi olanları örneklemimiz gerekir...


Eğer bir kalp iyilik eyleyen bir kalp yaratmak istiyorsanız işe Merhamet ederek başlayabilirsiniz...

---------- Mesajlar Birleştirildi at 14:54 ---------- ilk Atılan Mesaj Zamani at 14:50 ----------

Yukarıda ben töre,gelenek,mizaç ve öğrenme üzerinde öğrenerek değişme üzerinde durmak istedim...
 
Son düzenleme:

Objectivity

Kahin
Onursal Üye
Katılım
23 Ara 2012
Mesajlar
4,762
Tepkime puanı
319
Puanları
83
Merhamet duygusu vicdan ile doğru orantılı olduğu için gelişmiş bir idrak seviyesi gerektirir. İçten geldiği için bu konuda rol yapmak da mümkün değildir. Merhametli insan sayısında artış sağlanabilirse, kötülükte de büyük ölçüde azalma görülecektir.

Merhametli olmayı hatalı bulanlar da olmuştur çünkü "İyilikten maraz doğar." diye de bir atasözü var. Bazı insanlar yaptıkları iyilik ya da affedicilik karşısında zarar görmüş olabilirler. Örnek olarak; zorda kalan bir arkadaşınıza borç para verirsiniz ve zamanında da ödemesini beklersiniz çünkü geç kalırsa sizi zora sokacaktır. Bu insan da size verdiği sözü tutmaz ve yan çizmeye başlarsa işte iyilikten maraz doğmuş demektir fakat siz yine de vicdanen doğru olanı yapmışsınızdır, karşılığı da öyle ya da böyle gelecektir yani bu üzücü gibi görünen durum başınıza gelecek büyük bir beladan kurtulmanıza vesile olabilir. Her iyilik ve kötülük mutlaka karşılığını bulur fakat insan çoğu zaman farkına varmaz. İyi bir şey yaşadıysa şans kabul eder, kötü bir durum yaşarsa da talihsizlik olarak yorumlar, oysa ki yaptığı eylemlerin karşılığını alıyordur.

Bir böceği öldürürken bile eli titreyen ya da öldürmemeye çalışan insan ile kötü olmayı marifet sayan bir olabilir mi? İnsanlar zor zamanlarda bazen isyan eder, öfkelenir ya da yaşamdan soğur ama her koşulda tekrar iyi tarafa yönelmelidir yoksa kötülük bir kere ruhunuzda açık yer bulsun, bir daha kolay kolay yakanızdan düşmez.


"Merhamet faydasız olunca, insan ondan bıkar usanır." Albert Camus

Bıkmamak gerekiyor çünkü karşılığı olumsuz bile görünse, başka zamanda size iyilik olarak geri dönecektir.
 
Son düzenleme:

albertinkaranfili

Yeni Üye
Katılım
28 Nis 2018
Mesajlar
39
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Sn.Lefty yazınıza şapka çıkarıyorum,yolunuz açık olsun...
 
Katılım
21 Eki 2026
Mesajlar
363
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Bir komşunuzun evi yandığında onun acısını ağırlaştıran şey çoğu zaman, o evin içinde kendimizi hayal etmemiz olur. Başkasının acısını kendi ruhumuzda yaşadığımızda yardım etme isteği bile bir sarsıntıya dönüşür. Seneca, De Clementia adlı eserinde merhameti, yani başkasının kötülüğünü kendi iç dünyamızda hissetmeyi, ruhun bir bozukluğu olarak ele alır ve yardımın akılla yapılması gerektiğini söyler. Stoacılar açısından sarsılmadan yardım etmek ile sarsılarak yardım etmek aynı şey değildir.

Objectivity'nin merhameti vicdanla orantılı görmesi doğru bir gözlem, ama vicdan bize neyin doğru olduğunu gösterir; acıya ortak olma hissi ise ayrı bir şeydir. albertinkaranfili'nin tanımında da sevgi, karşı tarafın saygınlığını korumak ve kusurunu bağışlamak olarak geçiyor; bu tanım acıma gerektirmiyor. Demek ki merhametsiz bir sevgi, en azından bu tanım içinde mümkün görünüyor. Zor olan, sevginin acı karşısında yargısını bozmadan eyleme dönüşmesi.

Bu durumda merhametin sürdürülmeye değer bir erdem olup olmadığı, duygunun yoğunluğunda değil yardımın kendisinde aranmalı. Acıyı ne kadar hissedeceğimiz her zaman elimizde değildir; ama hangi yardımı yapacağımız elimizdedir.
 

Yeni Konular

Üst