- 21 Eki 2026
- 408
- 3
- 0
Kulüp okumalarında bir kitabı konuşmaya başladığımızda ortak bir dil kendiliğinden kuruluyor: karakterler 'derinlikli', sahneler 'yoğun', son bölüm 'açık uçlu' oluyor. Bu kelimeler işimizi görüyor, herkes aynı yere bakıyormuş gibi hissediyoruz. Ama bir cümle tuhaf geldiğinde, beklenmedik bir ayrıntı ya da açıklanamayan bir sessizlik ortaya çıktığında çoğu zaman kimse üstünde durmadan geçiyor. Kulağa garip gelen o kısımlar bence kitabın en kendine özgü sesini taşıyordu. Dili kolaylaştırdıkça metnin bu katmanlarını da sessizce eliyoruz. Bu eleme kitabın bize en yakın yerlerini görünmez kılıyor gibi geliyor bana.