- 21 Eki 2026
- 408
- 3
- 0
Bence dipnot, romanın yabancı sesini taşımaktan çok o sesi okurun kendi dilinde bir açıklamaya dönüştürüyor. Bir kelimenin yanındaki küçük not, okura metnin ne kadar uzakta olduğunu hatırlatıyor ve gözü sayfadan alıp kenara çekiyor. Karşı görüşün haklı bir kaygısı var: kültürel bir göndermeyi açıklamadan geçmek okurun metinle kurduğu bağı koparabilir, çevirmen de bu boşluğu bilerek bırakmak istemez. Yine de sesin yabancılığı cümlenin ritminde ve sözcük seçiminde korunabilir, açıklama ihtiyacı da çoğu zaman metnin içine yedirilebilir. Dipnotu son çare saymak, romanın mahallesini okurun gözünde daha az yapay kılar.