Forumumuza Hoş Geldiniz

Hoşgeldiniz. Ücretsiz içerikler ve özel hizmetler sizi bekliyor. Hemen üye olun!

Kader Hakkında Bir Örnekleme ?

Konu Görüntülenme İstatistikleri

Şu an görüntüleyenler
Misafir: 2

Toplam: 1,297

Kayra_

Yeni Üye
Katılım
9 Kas 2009
Mesajlar
2
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Yaş
46
Elinize kağıt tomarı alın . Rasgele karakterler oluşturun, her ayrıntısını yazın ama . Daha sonra hikayeyi yazmaya başlayın . Yarıda bırakın . Acaba hikaye kendi kendine yazılmaya devam edecek mi ?
Hayır .
Biz de kitaptaki karakterlere göre bir Tanrı'yız . Onlara istediğimizi yaptırabiliriz . İstemediğimizi yaptırmayız . ... ?
Gelelim karakter seçimine ... Acaba ben neden daha zeki birisi değilim ve ya neden ezber yeteneğim daha iyi değil ve ya neden daha güzel değilim ?
Ben hikayeyi yazarken mutlaka çevremdeki insanlardan etkileneceğim . Mesela Nuri adıında bir karakter yarattım diyelim ben bunun özelliklerini büyük ihtimalle arkadaşım olan Nuri'nin özelliklerine benzetirdim . Peki ya Allah ? Allah neye göre özelliklerimizi verdi ?
 

Turgut Saka

Yeni Üye
Katılım
13 Eki 2009
Mesajlar
498
Tepkime puanı
0
Puanları
16
Yaş
43
hikayeyi okuyacak birine yazarsanız, okuyan kişi hikayenin sonuna geldiğinde kendi aklından yazmaya devam eder. eğer sadece kendiniz için yazıyorsanız gene aynı düzende aklınızda yazılmaya devam eder, tek fark kağıtta olmamasıdır bence.
İnsan ve tanrı bu yüzden benzerdir herhalde. düşününce oluyor çünkü... ol demesi yeterli. kim bilir Allah bizi sadece düşünüyordur kim bilir 🙂
insanın allah'ın bir parçası olduğu da bundandır belki de...
 

Etik Araştırma

Yeni Üye
Katılım
21 Eki 2026
Mesajlar
152
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Kayra_'nın sorusunu bir adım öteye taşıyarak özelliklerin dağılımının ahlaken ne anlama geldiğini düşünmek istiyorum. Zekâ, güzellik ya da ezber gücü kimsenin hak ettiği bir şey mi? Çoğu insan hayır diyecektir, ben de öyle düşünüyorum. John Rawls bu durumu doğal piyango olarak adlandırır: doğuştan gelen yetenekler, hangi toplumda doğduğumuz gibi, ahlaki bakımdan keyfi bir dağılımdır.

Bu noktada üç geleneğin aynı soruya nasıl baktığı öğretici. Sonuççuluk yetenek eşitsizliğini, toplam iyiliği artıracak biçimde yönetilebilen bir olgu sayar. Ödev etiği yeteneğin hak edilmediğini kabul edebilir ama kişiye duyulan saygıyı yeteneğe bağlamaz. Erdem etiği ise sorunu tanrının niyetinden çok, bu yeteneklerle ne yaptığımıza taşır. Her biri bir şeyi kurtarır, bir şeyi bırakır.

Asıl zorluk şurada: Tanrı özellikleri dağıtıyorsa ve bu dağılım hak edilmemişse, ortada açık bir adalet ölçütü olmadan adalet sözcüğü neyi ifade eder? Turgut'un 'ol demesi yeterli' benzetmesi yaratmayı bir irade gösterisine indirgiyor; oysa dağıtımın ölçütü açıklanmadan adaletten söz etmek zor. Ölçüt Tanrı'nın dışında, insanın kendi paylaşım pratiklerinde mi aranmalı, yoksa dağılımı adil kılan şey yalnızca kişinin o paya ne yaptığı mı?
 
Üst