Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz.. Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Türkiye'nin herhangi bir sokağından geçin, mutlaka dünkü futbol maçı hakkında net bilgilere sahip olabilirsiniz. Malum, çoğumuz takım tutuyoruz. Peki neden tutuyoruz? Takım tutmamızın bizim için faydaları nelerdir? Takım tutmanın sınırları nelerdir?
Ben küçüktüm bir zamanlar 🙂 dayımın baskısıyla fenerbahçeliyim diyordum.Baskılar beni yıldırdı bıraktım hürüm.Birde şehrin takımını kurtaralım diye mecburen kesinlen bağışı mahkemeye vermişliğim var.
Nejdet Evren'in 'altında yatan olgudan habersiz olmaktan başka anlamı yok' dediği şeyi biraz açmak istiyorum, çünkü bu iddia ilk bakışta güçlü geliyor. Takımın neden tutulduğunu bilmeyen biri o bağlılığı sürdürüyorsa bir tür yanılgı içinde demektir. Peki o olguyu eksiksiz bilen biri ne yapmalı? Diyelim ki birisi aidiyetin ve grup kimliğinin nasıl kurulduğunu, küçük gruplarda bile içgrup kayırmasının nasıl ortaya çıktığını biliyor. Yine de maçta gol anında kendini kaybediyor. Bu durumda bilgisi bağlılığı çürütmüş olur mu, yoksa yalnızca anlamını mı değiştirmiş olur?
Bir ayrım gerekiyor gibi görünüyor: nedenini bilmek ile yaşamak aynı şey değil. Bir kahkahanın fizyolojisini bilmek kahkahayı sahte kılmaz. Ama benzetme bir yere kadar işliyor, çünkü takım bir nesne değil; başarısı, yenilgisi, kente ve kişinin geçmişine ait çağrışımları var. Bilgi bu içeriği değiştirebilir mi, yoksa yalnızca bağlılığa bakışımızı mı?
Bana öyle geliyor ki 'saçma' yargısı bir ölçüte dayanmalı. Anlamsızlık gerekçesinin olmaması demekse, neredeyse her sevgi aynı yargıya uğrar. Amacına ulaşmaması demekse, o amaç ne olmalı?