İyilik ve Kötülük Nedir ?

İyilik ve Kötülük varmıdır. Yoksa sadece sevgimi vardır.
Şöyle düşünelim Sevgisiz iylik görüyormusuzunuz Mesela Arkdaşınız bir kaza geçirdi onu hayatta tutundurmak için çabalıyorsunuz ambulansı arıyorsunuz yardım istiyorsunuz bunlar hepsi sevgidir İnsana karşı duydugun bir değer.

Sevigiyi şöyle ele alalım bir domates filizi düşün onu ezdiğiniz zaman ölür pek bir çaba göstermezsiniz ama onu büyütmek için kazmak lazım,ekmek lazım,su lazım ,gübre lazım vb. gibi şeyler lazım yani ortada bir emek var yani sevigli dostlarım sevgiyi elde etmek zordur ama onu kaybetmek çok zordur bu sizin elinizde

Sevgi olmazsa iyilik olmazdı şöyle düşünün İnsanlardan nefret ediyorsunuz hemde çok bir akşam yürüyüşe çıkıyorsunuz bir muttet yürüdükden sonra yolda hareketsiz yatmış birini görüyorsunuz ve yanından yavaşca uzaklaşıyorsunuz size göre kötülük olamaz ama orda yatan kişi için büyük bir kötülük hayatı sizin elinizde ama onu ölüme terk ediyorsunuz.

Kısaca Sevgiye İyilik Denmiş, Sevgisizliğe Kötülük Denmiş

Sevgi kötülükleri kusurları görmemizi engeller,iyiliğinde kaynağıdır aslında bence.Akıl kalp birlikteliğini sağlamak gereklidir, sevgininde fazlası zarar herşeyde olduğu gibi.
Tabi salt iyilik yoktur, karşı tarafa faydası dokunulan iş iyiliktir gerçide, en az kendimiz kadar başkasınıda dğşünmek diyorum ben bu duruma %51 kendimizi %49 başkasını. Bu farklı durumlarda değişebilse de genel mantalite bu ollmalı.

Kötülük ve iyilik ile sevgi çok farklı kavramlardır. Kötülük ve iyilik bu evrende maddenin düalite prensibi gereği zorunlu olarak mevcut.
Sevgisiz olabilirsin ama bu kötülük olmaz fakat birisinin zararına yaptığın her eylem kötülüktür aslında kötülük ve iyilik algıya göre değişir. Bu durumda yine kişinin tekamül derecesi önemlidir. Örneğin; Ali'yi sevmezsin fakat Ali'ye zarar da vermezsin yani kötülük yapmazsın.

İyi,etiğe ve mantığa uyup yarar sağlayan eylemler bütünüdür.Kötülük ise bunların herhangi birini ya da hiçbirini barındırmayan eylemler bütünüdür.

iyilik, kötülük kavramları evrensel değildir, her dönemin ve toplumun kendi iyi ve doğruları vardır dolayısıyla salt kural olarak iyilik ve kötülükten söz edilemez.

Bir hemşire düşünelim: gece nöbetinde yatağındaki hastayı her gün aynı özenle siler, ilacını saatinde verir, ağrısını dinler. Ama hastaya karşı ne sevgi ne de bir yakınlık duyuyor; bunu yalnızca işi gereği yapıyor. Bu bakım iyilik sayılır mı? Objectivity'nin Ali örneğindeki sorunun özü de bu: sevmediğin biri için zarar vermemekle ona iyilik etmek arasında bir fark var mı?

Erdem etiği için iyilik tek tek eylemde değil, alışkanlıkla kazanılan karakterde aranır. Aristoteles'e göre tekrarla edinilen davranış karakteri oluşturur; hemşirenin özeni sürekli bir alışkanlıksa bu bir erdemin işareti sayılabilir. Ama erdem etiği burada zorlanır: tam bir iyi karakter özeni sevgiyle birlikte taşımayı da bekler mi, yoksa yalnızca doğru eylemi mi? Sevgisizlik bir karakter kusuru mudur, yoksa yalnızca eksik bir duygu mu?

Kant'ın ödev ile sempati ayrımı bu soruya başka bir yerden bakmamızı sağlar. Kant, eylemin ahlaki değerini duygudan değil ödev bilincinden türetir; sempatiyle yardım eden insan, ödevden yardım eden kadar değerli değildir. Bu durumda hemşire, sevgisiz ama ödevine bağlı olduğu için iyi sayılabilir. Ne var ki ödev bilincinin gerçekten var olup olmadığını dışarıdan ayırt etmek zordur; iş gereği yapılan bakım ile ödev bilinciyle yapılan bakım aynı görünebilir.

Sonuççuluk en açık cevabı verir: hasta iyileşiyorsa eylem iyidir, duygu ikinci plana düşer. Zorlandığı yer, sonucun iyi ama niyetin sevgisiz olduğu durumlarda 'iyilik' sözünün gerçekte neyi övdüğünü açıklamakta.

Bence asıl düğüm, sevgiyi iyiliğin kaynağı mı yoksa yalnızca bir belirtisi mi saydığımızda yatıyor.