Heykelin Sessizliği, Seyirciye Konuşma Hakkı Tanır

Müze salonlarında bir heykelin önünde durup bir süre bakan biri, bakışının kendiliğinden yön değiştirdiğini fark eder. Önce yüzü arar, sonra elleri, sonra ışığın kırıldığı yeri. Heykel bir şey söylemez ama bakanı belli bir sıraya ve belli bir tepkiye çeker. Bence ilginç olan, bu yönlendirmenin yorumu kapatmaması. Aynı mermer parçası hem bir tanrı hem bir yorgunluk olarak okunabiliyor. Sessizlik seyirciyi boşluğa bırakmaz, onu bir kurgunun içine yerleştirir ve yorumu hem özgür hem dar bir alanda kılar. Kant'ın çıkar gözetmeyen hoşnutluk fikri bu gerilimi düşünmek için iyi bir kapı açıyor.