Heykelde yüz silindiğinde birey geri çekilir, tip öne çıkar

Antik heykelin mermer yüzleri çoğu zaman göz çukurları ya da hafif bir gülümseme dışında ayrıntıya girmez. Yine de Arkaik kouros figürlerinde ya da Klasik dönem tanrı heykellerinde karşımızda tek bir kişi değil, bir tür ideal durur. Yüzün işlenmemesi, seyircinin kendi yüzünü o boşluğa yerleştirmesine alan açar ve heykel bir kişilik olmaktan çıkıp bir insanlık hâline gelir. Bence bu sadeleşme bir eksiklik değil, başka türden bir anlam kuruluşudur. Brancusi'nin cilalı başları ya da Giacometti'nin ince figürleri de aynı kapıyı aralar. Tipin gücü bireyin yokluğunda değil, yüzün seyirciye bırakılmasında yatıyor.