Günlük Tutmak, Yazarın Kendi Yalanını Fark Ettiği Yerdir

Günlüğün okura değil yazanın kendine yazıldığı fikri bana hep biraz şüpheli gelmiştir. Yazar kendine yazdığını sandığı anda bile bir sonraki okuru gözünde canlandırıyor olabilir. Bir sayfada kendini savunup ertesi gün kendini suçlayan biri aslında hangi sesiyle konuşuyor? Asıl merak ettiğim, bu çelişkilerin yazarın gerçek yüzünü mü gösterdiğini, yoksa sonradan düzenlenmiş bir anlatının izini mi taşıdığını nasıl ayırt edeceğimiz. Sizce bir günlükte hangi çelişki daha inandırıcı durur?