Gerçek bir acıyı oynarken oyuncunun kendi yası sahneye sızar mı?

Biyografik bir filmde oyuncu gerçek bir insanın kaybını oynarken kendi kaybını da masaya koyduğunda ortaya çıkan şey bana hep ikircikli geliyor. Bir yandan sahnedeki o titreme daha inandırıcı olabilir, öte yandan canlandırılan kişinin acısı oyuncunun kendi yasına dönüşüp başkasının hikâyesini kendi malına çevirebilir. Asıl merak ettiğim şu: oyuncunun kendi kaybı, o sahneyi gerçek acının sahibine mi yaklaştırır, yoksa yalnızca oyuncunun kendine mi?