Düşünürlerin Kendilerinin Olduğu Felsefi Filmler

Düşünürlerin şahsen kendilerinin olduğu oynadığı filmlerden örnekler ;


Zizek! (2005)

Examined Life (2008)

Derrida (2002)

The Ister (2004)

Sapığın İdeoloji Rehberi (2006)

Being in the World (2010)

Cry'ın listesinde bence en ilginç ayrım Sapığın İdeoloji Rehberi ile öteki beş film arasında. Diğerlerinde düşünür kendi dersini, yürüyüşünü ya da konuşmasını olduğu gibi veriyor, kamera da fazla araya girmiyor. Sapık'ta ise Žižek bir film setinin içinde, kendi fikirlerini sahneleyerek anlatıyor ve düşünce bir gösteriye dönüşüyor. Sanki gülmek, izleyicinin fikirlerle daha rahat dolaşmasını sağlıyor. Bu iki tür arasında gerçek bir fark var mı, yoksa hepsi aynı belgesel refleksinin farklı dozları mı?