Bunca insan yalnızken neden bunca insan yalnız?

Neden acaba?

Metterfly' Alıntı:

Neden acaba?

Genişletmek için tıkla ...

Kafa yapıları uymayan insanlar bir arada olamazlar, çatışma başlar. İnsanlar genelde kendileri gibi düşünen ya da hayat görüşleri yakın kişilere sempati duyarlar. Zıtlıklar birbirini çeker sözüne pek kanmamak gerekiyor çünkü ilk başlarda ilginç gelse de, bir süre sonra zıt kutuplar birbirini iter ve beni anlamıyorsun kavgaları başlar.

Kısacası sırf yalnızlıktan kurtulmak için ruhuna-aklına hitap etmeyen birileri ile zaman geçirilmez çünkü bir süre sonra aradığını bulamadığın için, o kişiden de uzaklaşırsın.

kimilerine göre yalnızlık, hastalıktır, kimilerine göre ise;hasta insanlardan kaçıştır demiş birileri.

Benzerlikler arkadaşlıkları pekiştirir. Çelişkiler ise arkadaşlıklara zarar verir. Sırf arkadaşım olsun diye değişmek yerine yalnız kalmak iyidir. Her durumda yalnızlığa kötü bir şey olarak bakmamak lazım.

Derdimi anlatacak kadar tavana bakabiliyorum.

çünkü çoğunu tanımıyorum.

Ayı kabileler halinde yaşamıyor ve kaplan yalız dolaşıyor. Yalnız yaban domuzları gördüm, bazen birlikte gezerler. Aslan kaplan türevleri de bazen küçük gruplarla birlikte avlanır. Sincaplar ve tilkiler küçük gruplarla yalnız yaşarlar sanırım...böyle...
Antiloplar birlikte yaşıyor...kalabalık sürülerle...
Hipopotamların kendi bölgesi var.. Kuşlar yalnız yuva kurar yapar ama birlikte dolaşır bazen... Bu türden türe de değişiyor....

Bunca insan yalnızken neden bunca insan yalnız?

''Castanea sativa '' cinsiyiz.Kabuğu çürütmeden yakınlaşmak zor...çürütmek için de başkalarıyla itiş tepiş bir ortamda fermante olmaya ihtiyacımız var,dış kabuk çürüyünce de kurda kuşa yem oluyoruz.
Kökünün seni tuttuğu gökten ayrılma.

herkes ayrı bir dünya, müştereklerde buluşmak çok zor..

"Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız?"

Sputnik Sevgilim, Haruki Murakami

Genişletmek için tıkla ...

İnsanlara ne söylemek istersiniz?

Bilmem… Sanırım yalnız olmayı öğrenmeleri gerektiğini ve kendi başlarına mümkün olduğu kadar çok zaman geçirmek için uğraşmalarını söylemek isterim. Bugünün gençlerinin hatalarından biri gürültülü, bazen neredeyse agresif etkinliklerde bir araya gelmeye çalışmaları. Kendini yalnız hissetmemek için bu başkasıyla beraber olma arzusu bence çok talihsiz bir gösterge. Her insan çocukluktan itibaren kendiyle zaman geçirmeyi öğrenmeye ihtiyaç duyar. Yalnız olması gerekmez ama kendiyle kaldığında sıkılmamalıdır. Kendi kendine kaldıklarında sıkılan insanlar bana kendilerine verdikleri değer açısından bir tehlikenin içindeler gibi gelir.

Tarkovsky

Genişletmek için tıkla ...

Beklentiler çok yüksek ayrıca kimse kimseyi tanımakla uğraşmak istemiyor ve tam aklındaki modele ulaşma çabasında. Hal böyle olunca da
karşısına çıkan insanları fark edemiyor, idealize ettiği kişiyi aramakla tüm ömrünü tüketiyor.

Kalabalık bir vapurda herkes telefonuna bakıyorsa, bunu herkesin kendi içine çekildiği şeklinde okumak kolay. Oysa burada iki ayrı şey karışıyor: karşımızdakinin bize ilgi göstermesi ve bizim ona nasıl baktığımız. İlkini değiştiremeyiz. İkincisi ise bize bağlı. Objectivity'nin beklentiler üzerine söylediği bence tam bu ayrıma dokunuyor: aklımızdaki modeli aradıkça önümüzdeki insanı olduğu gibi görmek zorlaşır. Bir arzu kendi başına sorun değildir; sorun, o arzunun sonucunu, yani karşılığın gelip gelmediğini, kendimize ait saymamızdır. Sonucu kendimize ait saydığımız an, her reddi yalnızlık gibi yaşarız. Seneca, Ahlaki Mektuplar'ın yedinci mektubunda kalabalığın insanı nasıl sıradanlaştırabileceğini anlatır. Oradaki uyarıyı kalabalığa karşı bir öfke olarak okumak yanlış olur; asıl mesele hangi çevrenin bizi şekillendirdiğine dikkat etmektir. Yalnızlığın bir kısmı da böyle okunabilir: kalabalık çok olabilir, ama onunla kurduğumuz ilişkinin niteliği ve ona yüklediğimiz beklenti bize bağlıdır. Buradan çıkan sonuç, beklentiyi azaltmanın insana ilgisiz olmak anlamına gelmediğidir. Elimizde olan, karşımızdakini olduğu gibi görmeye çalışmak ve kendi payımızı yapmaktır. Karşılık yine de gelmeyebilir. Ama o zaman üzüleceğimiz şey yalnızlıktan çok, yanlış yere koyduğumuz umut olur.