Sefkat Nedir?

Sevgili Major,

Koruyucu sevgi konusundaki yorumun ve haklı eleştirilerine katılmaktayım. Ancak, şefkat göstermesi gereken/beklenen kişiler de ne kadar bu sevgiden pay alabilmişlerdir? Koruyucu-sevgi sarmal şekilde çoğalma ve azalma eğilimi taşır. Tam zıttında yer alan zulüm/işkence/zalimane davranış ta aynı şekilde zincirleme çoğalma /azalma eğilimini taşır. Şefkatin salt aile içi bireyler ile sınırlandırılması ve çocuklara yönelik düşünülmemesi gerektiği kanısındayım. Bu koruyucu-sevgi daha genişletilmelidir. Tüm canlıların buna gereksinimi olacaktır ki, hoş-görü/hor-görü ile yakından ilişkili olup, canlıya ilişkin bir iletişim/duygudaşlık sağlar. Ayrıca öteki/ler olgusunu yok edebilmek gerekir. Şefkatin bu olgularla birlikte değerlendirilmesi içeriğini daha genişletecek ve yaygın sonuçlarını tüm canlı-doğaya sarmal bir şekilde iletecektir.

saygılarımla

Hayatın her alanında şefkatli davranabilemek çok büyük bir erdemdir. Yeri geldiğinde size yanlış yapan kişiye bile şefkat ile yaklaşabiliyorsanız ki bu çok zordur, o zaman tüm problemler çözülür.

Suçlu kişilerin, hapishanelerde rehabilite edilmek yerine neden öylesine tutulduklarını hiç anlayamıyorum. Suç işleyen kişi tabi ki cezasını çekmeli ve içeri de atılmalı fakat o kişinin psikolojisi düzeltilmedikçe ve yaptığının yanlış olduğunun farkına varmadıkça yıllarca hapiste tutmak hiç bir yarar sağlamayacaktır. Çıktığında o suçun benzerini mutlaka işleyecektir çünkü içeride tutulduğu sürece yaptığının yanlış olduğunu idrak etmesi sağlanmıyor. Tam tersine yaptıklarının daha beterini yapacak bir psikoloji ile dışarı çıkıyor. Bazı suçlular için bu tedavi süreci uygulansa da genele yayılması gerektiğini düşünüyorum.

Şefkat hayatının her anında yer alabilse zaten problemler otomatik olarak çözülecek ya da azalacaktır. Umarım bu konuda herkes bilinçlenebilir.

Şefkat,aç kalan kedi yavrusunu doyurmak,
Şefkat, en ufak bir çöpü dahi doğaya atamamak,
Şefkat, insana ( dil din ırk şekil ayırmadan ) yargısızca bakarken yanan ışıktır.
Vicdanın en yakın kardeşidir şefkat.

Şefkat , insanoğlunun can sıkıntısını alır, tatmin eder mutmain kılar.
Sımsack ısıtır hem kendini hem çevresindekileri.

Şefkat kendini, kendin dışındaki her şeyle bir görebilecek kadar olgun bir ruha sahip olmaktır bence. Her şeyde ( bu her şeye insan da giriyor, canlı cansız diğer şeyler de) kendini gören bir insan doğal olarak onlara karşı güzel hisler duyar, iyi davranır. Yani bir bakıma şefkat, kendine duyduğun sevginin bir tezahürüdür de denebilir. Bu katıksız sevgi bizi çevremizdeki her şeyle bütün hissetmemize neden olacak kadar sıcak bir duygudur: Her şeyi ısıtır, sevimli bir çehreye bürür.

Major'ın 'borçlu olunan, karşılıksız ama gerekli bir lütuf' ifadesi bence konunun asıl gerilimini taşıyor. Lütuf alan kişi bir borç altına girer, veren ise bir üstünlük konumuna geçer. Nietzsche acıma üzerine düşünürken tam bu noktaya dikkat çekiyordu: acıyan kişi karşısındakini ezilmiş bir durum olarak görür ve kendini onu kaldıran biri olarak konumlandırır. Zerdüşt'ün acıyanlara karşı sert tavrı, şefkatin iyi niyetinin altında bir güç ilişkisi bulunabileceği iddiasına dayanır. Bu iddiayı olduğu gibi kabul etmek zorunda değilim, ama şunu görmezden gelmek de zor: birini korumak, onu sürekli bakılması gereken bir nesneye dönüştürme riski taşır. Çocuk için bu çoğu zaman zorunludur, hasta için bazen kaçınılmazdır. Yetişkin bir insan söz konusu olduğunda ise koruyucu tutum, onun kendi seçimini yapma hakkını sessizce askıya alabilir.

Buradan bakınca Nejdet Evren'in öteki olgusunun ortadan kaldırılması çağrısı da beni düşündürdü. Ötekiliği silmek, şefkatin muhatap aldığı özgür karşıyı da silmek anlamına gelmez mi? Bence şefkat ancak karşısındakini başkası olarak, yani kendi istenciyle konuşan bir varlık olarak tanıdığında gerçek bir şefkat olabilir.