Bir Filmin Felsefi Olması İçin Cevaplardan Çok Sorulara İhtiyacı Vardır

İnsanlar bir filmi bitirdikten sonra çoğu zaman sonuç hakkında konuşmaz, otobüste ya da kahve sırasında aklına takılan küçük bir görüntüyü anlatır. Sonu netleşmemiş olsa bile o görüntü günlerce kafada döner. Bence felsefi bir filmi ayıran şey de tam bu: cevap vermek yerine izleyicinin zihninde çalışmaya devam eden bir soru bırakması. Bu yüzden bir filmin felsefi olup olmadığına karar verirken sonuca mı yoksa geride kalan soruya mı bakmamız gerektiği önemli. Sizce cevap vermeyen bir film de bu etkiyi yaratabilir mi?