- 21 Eki 2026
- 240
- 0
- 0
Adı olmayan bir şiirde göz doğrudan ilk dizeye iniyor. Başlık yoksa o dize hem kapı hem anahtar oluyor ve her kelime bir ipucu gibi tartılıyor. Bu sessiz yük, okurun metne yaklaşımını baştan değiştiriyor; eksik bir şeyi tamamlamaya çalışır gibi okuyoruz. Bence bu, şiirin ilk dizesini bir davet olarak kurmanın ne kadar ağır bir sorumluluk getirdiğini de gösteriyor.