Acele Etmemek de Bir Seçimdir: Kaygı Anında Sessizliğin Özgürlüğü

Kierkegaard kaygıyı korkudan ayırır. Korku belirli bir şeyden korkmaktır; kaygı ise hiçbir somut tehlike yokken önümüzde açılan özgürlük boşluğuna bakmaktır. Bu boşluk tam da seçebildiğimiz için vardır. Hiçbir yolun zorunlu olmadığını bildiğimizde elimizde yalnızca seçme ihtimali kalır ve bu ihtimal insanı baş döndürür. Kaygı anında insan genellikle iki yöne çekilir. Biri hemen karar verip o baş dönmesinden kurtulmaktır, öteki her şeyi askıya alıp hiçbir şey yapmamaktır. Sartre'ın Varlık ve Hiçlik'teki kötü inanç çözümlemesi, aceleci kararın çoğu zaman kendi özgürlüğümüzü bir kuralın, bir rolün ya da başkasının beklentisinin arkasına gizlediğimizi gösterir. Acele, kararsızlığı çözmekten çok kararın sahibi olmamanın rahatlığını verir. Beklemek ise kolayca edilgenlikle karıştırılır. Oysa bir şey yapmamak da bir durumda bulunmaktır ve o durumu sessizce kabul etmek bir tercihtir. Dışarıdan bakınca bekleme ile kaçış aynı görünebilir. Aradaki fark, sessizlikte düşüncemizi sürdürüp sürdürmediğimizde ve kararın bedelini kendi üzerimize alıp almadığımızdadır. Bu yüzden bence sessizlik kaygı anında hiçbir zaman tamamen masum değildir; ama bir sorumluluk biçimi olabilir. Karar verilmediğinde bile onu kendimize ait bir boşluk olarak tutabiliyorsak, özgürlük orada yok olmuyor, yalnızca daha dürüst bir hal alıyor.