Benzerini mi farklı olana mı aşık olunur?

illa aşk yaşamak için eşit mi olmak lazım yani bir profesör bir hoteldeki kat görevlisine aşık olmaz mı ,bir zengin kız fakir oğlana,bir türk bir yunana,bir güzel bir çirkine, siz farklı olanı mı seversiniz yoksa benzerinizi mi?

ozgurlukveadam' Alıntı:

illa aşk yaşamak için eşit mi olmak lazım yani bir profesör bir hoteldeki kat görevlisine aşık olmaz mı ,bir zengin kız fakir oğlana,bir türk bir yunana,bir güzel bir çirkine, siz farklı olanı mı seversiniz yoksa benzerinizi mi?

Genişletmek için tıkla ...

Evrim Teorisi'ne göre kişi benzerlik olana yöneliyor; fakat yaşamda gördüğümüz örnekler pek de böyle olmuyor. Nerede imkansız ve sorunlu bir aşk varsa ya da kişi bize ne kadar ters ise, o kadar ilgimizi çekiyor.

İnsanların anlaşmaları için kafa yapılarının uyması yeterli; fakat meslek grupları ya da zevkleri aynı olacak diye bir kural yoktur. Güzel kadınlar bazen bize göre çok da yakışıklı olmayan birine ya da çok yakışıklı bir erkek, yine bize göre çirkin olana aşık olmuyor mu? Olabiliyor; çünkü önemli olan aradaki çekim ve birbirlerine hissettirdikleridir. Din ya da ırk ayrımı da söz konusu olamaz, aşk bu kime denk geleceği planlanamıyor.

Benzerlik bazı konularda olabilir; fakat daha çok zıt tipler dikkatimi çekmiştir. Benim gibi düşündüğü konular da olabilir; ama farklılıkları çoğunluktadır. İnsanların ilişki için kendilerinden taviz vermelerini ya da özgünlüklerini kaybetmelerini doğru bulmuyorum. Bazı konularda karşı tarafa uyum kurmak için özveride bulunulabilir; fakat tümüyle değişmek ve ona benzemeye çalışmak insanı bitirir. Sizi olduğunuz gibi kabul ediyorsa sorun yoktur; ama sürekli değiştirmeye çalışıyorsa problem var demektir. Kadınlar bu hatayı çok yapar. Evlenmeden önce olduğu gibi kabul eder, evlendikten sonra da değiştirmeye çalışır ve kavgalar başlar. Erkekler de önce anlayışlı bir imaj çizer fakat ilişki derinleştikçe kısıtlama yapmaya çalışır, yine bu da ilişkiyi mahveder.

Objectivity'nin zıt tiplere duyulan çekim üzerine yazdıklarını okuyunca Platon'un Şölen'indeki Aristophanes'in anlattığı mit aklıma geldi. Bu anlatıya göre insanlar bölünmüş bir bütünün yarısını arıyormuş gibi. Buna göre bizi farklı olana çeken şey benzerliğin eksikliği değil, kendimizde bulamadığımız bir tamamlanma özlemi olabilir. Doğru mu anlıyorum, zıtlara çekilmemizin sebebi bu özlem mi?