Yardım Etmemek, Kusur Olarak Değil Bir Tercih Olarak Ele Alınmalı

Bir insanın boğulmakta olduğunu görüp müdahale etmeyen biri için en yaygın tepki onu kusurlu bulmaktır. Bu tepkinin sezgisel gücü yadsınamaz, ama kusur kelimesi iki farklı şeyi karıştırır: karakterdeki bir eksikliği ve bir yükümlülüğün ihlalini. Ben bu durumda, koşullar uygun olduğunda, yardım etmemeyi bilinçli bir tercih olarak görmeyi ve bu tercihin hesabını verilebilir kılmayı daha isabetli buluyorum. Ödev etiği açısından mesele, yardım yükümlülüğünün mükemmel bir ödev mi yoksa kusurlu, yani ayrıntısı kişiye bırakılan bir ödev mi olduğudur. Kant'ın bu ayrımına göre yardımseverlik geniş bir ödevdir; her durumda yardım etmek zorunlu değildir ama onu tümden ihmal etmek de meşru değildir. Sonuççuluk ise Singer'ın bilinen argümanında olduğu gibi, küçük bir maliyetle büyük bir zararın önlenebildiği her durumda yardımı zorunlu sayar; bu çerçevede yardım etmemek, maliyet düşükse, yanlış bir tercih olur. Erdem etiği ise kusur dilini en doğal bulan gelenektir, çünkü eylemi karakterin dışavurumu olarak okur. Benim tezim şu: kusur kavramı durumun ağırlığını ve kişinin o anki imkânlarını yeterince tartmadan suçluluk duygusunu büyütür; tercih kavramı ise karar anını görünür kılar ve eylemi gerekçesiyle birlikte değerlendirmeye imkân verir. Sonuççuluğun hesabı bir ölçüt sunar, ödev etiğinin ayrımı da yardımın hangi sınırlarda beklenebileceğini gösterir; ikisini birlikte alındığında, yardım etmemek bir karakter lekesinden çok, gerekçesi sorgulanabilir bir karar olarak ele alınmalıdır.