Göçen gencin aidiyeti aile bağıyla değil, bağdaki rolün yeniden tanımlanmasıyla ayakta kalır

Göç eden gencin aidiyeti çoğu zaman aileden kopmakla değil, aile içindeki rolünün belirsizleşmesiyle zayıflıyor bence. Telefonla sürdürülen görüşmeler bilgi akışını korur ama kararların ortak alındığı, bayram sofrasındaki gündelik ritmi taşımaz; geride kalanlar da genci hâlâ eski konumunda görmek ister. Buna karşı çıkanlar, teknolojinin mesafeyi daralttığını ve bağın kopmadığını, yalnızca biçim değiştirdiğini savunuyor; bu görüş haklı bir noktaya dayanıyor. Ama biçim değişikliği ile rol kaybı aynı şey değil. Bence asıl mesele göçün bağı koparması değil, bağın yeni bir düzen içinde yeniden tanımlanıp tanımlanmadığıdır. Ailenin genci eski hâliyle değil yeni hâliyle kabul etmesi bu süreci belirliyor.