Yanlış Söyleyen de Samimi Olabilir mi?

Bir öğretmen düşünün, yıllardır öğrencilerine yanlış bir bilgiyi tüm içtenliğiyle anlatıyor. Kimseyi aldatmak istemiyor, yanlışını öğrenince de özür dileyecek kadar açık. Onu samimi bulmamak zor. Ama samimiyeti çoğu zaman inandığını söylemekle, duygularını saklamadan göstermekle eş tutuyoruz ve bu eşitlik burada ayakta kalıyor mu, emin değilim. Samimi olmak dürüstlüğün bir türü mü, yoksa ayrı bir şey mi? Samimiyet bir niyetse, dışarıdan bakan biri onu nasıl görebilir? Sen samimiyetin ölçüsünü niyette mi, yoksa söylenenin doğruluğunda mı arıyorsun?