Varoluşçuluk

evrensel-insan' Alıntı:

Katiliyorum, yalniz onerdigi overman dusuncesi bireyci akilciligin ve super bir karakterin temelidir. Iste nihilizmden bu cikis sorunludur. Bunun icin istersen asagidaki linke bakabilirsin.

http://www.felsefe.net/felsefeye-giris/5416-nihilizmin-evrensel-cikmazi.html

Genişletmek için tıkla ...

Yukardaki link cikmiyor.

Verilen link;

http://www.felsefe.net/felsefe'ye-giris/4237-nihilizm'-evrensel-cikmazi.html

Bir vakayla başlayalım: yoğun bakımda çalışan bir hemşire, hastanın ailesine durumun kötü olduğunu açıkça söylemek ile onları umutla oyalamak arasında kalıyor. Ödev etiği doğruyu söylemeyi zorunlu görür, sonuççuluk hangi yanıtın daha az zarar verdiğine bakar, erdem etiği ise nasıl bir insan olunmak istendiğini sorar. Üç gelenek aynı ikilemde farklı yerlerde zorlanır. Ödev etiği aile ile hasta arasındaki acıyı hesaba katmakta güçlük çeker, sonuççuluk ise yanlış umut verilen durumlarda güveni kaybetmenin uzun vadeli zararını tartmakta. Bu noktada Sartre'ın mutlak özgürlük fikri ilginç bir açmaza düşer. Seçim tamamen bizimse, durumun ağırlığı neden bir mazeret sayılmasın? Ama seçimin sonucunu başkaları taşıyorsa, bu yalnız bireysel bir mesele olabilir mi? Simone de Beauvoir, Pour une morale de l'ambiguïté adlı yapıtında, özgürlüğü istemenin ancak başkalarının özgürlüğünü de istemekle anlamlı olduğunu ve bireysel seçimin durumsal koşullarla birlikte düşünülmesi gerektiğini savunur. Bana öyle geliyor ki bu yaklaşım Sartre'ın bireyciliğini tamamen yıkmaz, ona bir yükümlülük ekler. Özgürlük, seçimi yapanın sorumluluğunu olduğu gibi bırakmaz; bu sorumluluğun başkalarıyla kurulan ilişkisini de içerir.