tanrı inancının oluşma nedeni nedir?

insanlık tarihinde tanrı inancı uzunca bir süre varolmuştur çok tanrılı inanışlardan tek tanrılı inanışlara kadar... peki insanoğlu neden bir tanrıya inanma gereği duydu içinde yaşadığı evreni açıklayamadığından mı? hala daha açıklanması güç evrenin sırrına geçici bi çözüm bulmak için mi? yoksa doğasında kendisinden daha büyük güce sarılma eğiliminden mi eğer bu eğiliminden kaynaklıysa insanı bu eğilime iten sebepler neler?

Merhaba,
Foruma hoş geldiniz. Aşağıdaki başlıkta benzer bir konu tartışılmıştı, aynı şeyleri tekrar yazmamak adına başlığı iletiyorum. Yine de farklı görüş bildirenler olabilir.

http://www.felsefe.net/bilimsel-mak...aya-mi-programli-new-scientist-dergisi-2.html

unutkanfilozof' Alıntı:

insanlık tarihinde tanrı inancı uzunca bir süre varolmuştur çok tanrılı inanışlardan tek tanrılı inanışlara kadar... peki insanoğlu neden bir tanrıya inanma gereği duydu içinde yaşadığı evreni açıklayamadığından mı? hala daha açıklanması güç evrenin sırrına geçici bi çözüm bulmak için mi? yoksa doğasında kendisinden daha büyük güce sarılma eğiliminden mi eğer bu eğiliminden kaynaklıysa insanı bu eğilime iten sebepler neler?

Genişletmek için tıkla ...

Bu içi boş , cilalı lafları edince Tanrı kavramı kolayca çözümlediğini sanıyor bazıları. bu sentezleri kendi içinizde mi kurdunuz ? bu sentezleri kalabalıklara bakıp doğrulamak kolay.(doğruladığını sanmak) peki ya bu sentezleri kendi varlığınızda doğrulaya biliyor musun?

sn unutkan filozof;
her insan kalben Allahı tanır.fakat bu alemin karmaşası içinde unutur,unutuncada kendinide unutur.hz.Ademin yasak meyveyi yemeside unutkanlık neticesinde olmuştu.
unutkanlığın en vahimi yaradanını unutmaktır.ve islami terminolojideki karşılığı gaflettir.Gafletin zıddı ise hatırlamak,anmak anlamına gelen zikir dir.
hatırlayanlardan olmanız temennisiyle hoşgeldiniz efenim.

unutkanfilozof, açılıştaki 'geçici bir çözüm' ifadesi bence sorunun en ilginç yerini örtüyor. Bilmediğimiz bir şeyi açıklama ihtiyacı ile ölümün yarattığı kaygı aynı şey değil. Biri bilgi eksiğine, diğeri varlığın kırılganlığına işaret eder. Ernest Becker, The Denial of Death adlı kitabında insanın ölümü bilen bir varlık olduğunu ve kültürlerin bu bilgiyi bastırmak için anlam sistemleri kurduğunu savunur. Bu fikir sonradan terör yönetimi kuramı olarak sınandı. Kuramın deneylerine göre ölüm düşüncesi hatırlatıldığında insanlar kendi kültürel dünya görüşlerine ve bu görüşün değerlerine daha sıkı sarılıyor. Buradaki ilginç nokta şu: tanrı inancı bu çerçevede bir açıklama olmaktan çok bir kaygı yatıştırıcısı gibi görünüyor. Yani inanç ile ölüm kaygısı arasında nedensel bir bağ kurulabilir, ama bu bağ inancın doğru olup olmadığı hakkında hiçbir şey söylemez. Yine de açık kalan bir soru var: kaygıyı dindirmek için kurulmuş bir inanç, o kaygıdan bağımsız olarak savunulabilir mi? Bence bu soru, ölümden korkmanın doğal olduğu ama ona verilecek cevabın seçilmiş bir cevap olduğu noktasında sorumluluğun nerede başladığını gösteriyor. ls2'nin sorduğu kendi varlığında doğrulama meselesi de tam burada anlam kazanıyor: kaygının sesi ile gerekçenin sesi aynı ses olmayabilir.