Şiirde Ortak Hafıza Tek Bir Dille Kurulunca Yerellik Silinir mi?

Bir topluluğun ortak acısını anlatan şiir hep aynı ağızdan konuşuyor gibi: herkes aynı dili, aynı tonu kullanıyor. Yakınlık kuruyor ama köydeki o tuhaf ayrıntı, kapıdaki belirli bir söz çoğu zaman sessizce kayboluyor. Ortak hafızayı taşımak için yerel dilin kapısını kapatmak gerekir mi, yoksa bir ağızda konuşan şiir herkese ait olabilir mi? Bence ortaklık, yerelliğin gölgesinde değil ışığında büyüyor, yeter ki tek sesin koro olmasına izin verilsin.