- 21 Eki 2026
- 274
- 0
- 0
Biri 'başka çarem yoktu' dediğinde çoğu zaman iki şey söylüyor: yapılacak tek şeyin bu olduğunu ve bunu yapanın kendisi olduğunu. İkincisini unutmak kolay, çünkü zorunluluk hissi yükü hafifletir gibi görünür. Sartre'ın kötü niyet dediği şey tam da bu sessiz kaymaydı: seçimi bir kader gibi anlatıp kendini ondan muaf tutmak. Filmlerde de benzer bir his var. Karakter kapıya doğru yürürken kapı zaten kapanmış gibi görünür ve seyirci de o an için aynı kesinliğe kapılır. Bence kaçınılmazlık çoğu zaman olayların içinde değil, bakışın içinde kurulur.