Şarkı Sözleri Olmadan Bir Albüm Hangi Duyguyu Taşır?

Kind of Blue ya da Satie'nin Gymnopédies'i gibi sözsüz kayıtlarda duygu neyin üzerinden taşınıyor sizce? Bence dinleyici o boşluğu kendi hafızasıyla dolduruyor, ama herkes bunu aynı şekilde yapmıyor. Yine de Gymnopédies'in ağır, neredeyse donuk melodisinde bir hüzün çoğu kişiye benzer bir yere düşüyor gibi geliyor bana. Bir dinleyin, sözün yokluğu anlatıyı zayıflatmıyor, sadece anlatıyı bize bırakıyor.