Ortak bir an herkese aynı anlamı taşımaz

Salonda herkes aynı nakaratı söylerken aynı sahnenin içindeyiz ama o anı aynı şekilde yaşamıyoruz. Bence ortak an, ortak bir zeminden doğar: aynı ritim, aynı sessizlik, aynı ışık. Anlamı ise herkes kendi hayatından getirir. Karşı görüşü de ciddiye alıyorum. Bazı parçalar salonu gerçekten tek bir nefese çevirir ve o birliktelik kayda ya da kişisel hikâyeye sığmaz. Yine de hatırlanırken o birliktelik bireysel bir renge bürünüyor. Kayıttan bizi ayıran şey ses kalitesinden çok, o sahnenin bize nasıl geçtiği bence.