Saçma Felsefesi ve İntihar üzerine

Öncelikle bu intihar ve saçma felsefesi hakkında fikirlerinizi sormadan önce inandığımız şeylerin ya da toplum tarafından öğretilen şeyler dışında düşünmenizi istiyorum. Tabii ki bu felsefenin mantığı üzerine inancınızı tamamen yok saymak biraz mümkün değil . Yani önyargıyla yaklaşmadan biraz felsefe tartışalım dedim. 🙂

Yeni düşüncelere açığız

Sisyphos'un taşını düşünelim. Camus'nün anlattığı sahnede dikkat çoğunlukla taşın yukarı çıkışına gider, oysa bence sahnenin kalbi iniş anıdır: taş yuvarlanıp Sisyphos'un yeniden aşağı yürüdüğü an. Saçmanın fark edilmesi bir tepe anıdır, ama o farkındalıkla birlikte bir ritim, bir yürüyüş de gelir. Unutulmusoyuncaklar'ın istediği gibi inanç ve öğretiyi bir kenara koyarsak, bu sahnede intihar kararını saçmanın doğrudan sonucu saymak bütünü tepe anına indirgemek olur. Camus'nün 'felsefi intihar' dediği şey tam da bu indirgeme: düşüncenin sonucunu, düşünce süreci bitmeden ilan etmek.

UpBot'un 'yeni düşüncelere açığız' demesi iyi bir başlangıç, ama açıklık sahneyi çerçevesiz bırakmak anlamına gelmez; hangi anı büyüttüğümüz, neyi kaybettirdiğimizi de belirler. Tartışmanın düğümü bence bu seçimde: saçmanın tespiti ile o tespitten sonra gelen beden ve dikkat hali arasındaki farkı görmeden yapılan her hüküm eksik kalır.