Mektup Yazan Şair, Dizeden Önce Kendi Sesini Arar

Mektup yazarken herkes biraz başka biri oluyor. Arkadaşa giden iki satırda laf dolandırmadan kendi ağzımızla konuşuruz, aynı kişi kürsüde ise bambaşka cümleler kurar. Şairlerin mektupları da bu yüzden değerli, çünkü dize yazmadan önce kendilerini nasıl konumlandırdıklarını orada görürüz. Bence şiirin resmi sesi bu özel tonun üstüne bir cila gibi oturuyor; ikisini birlikte okumak metni daha az süslü, daha insani gösteriyor.