Koşulsuz kabul, onay ile karışıyor mu?

Rogers'ın koşulsuz olumlu kabul dediği şeyi kendi anladığım kadarıyla şöyle düşünüyorum: birini yaptığı işe göre değil, insan olarak olduğu gibi kabul etmek, değişimin ancak güvenli bir zeminde mümkün olduğu fikri. Ama bunun gündelik ilişkilerde sıkça 'her davranışını onaylıyorum' anlamına geldiği görülüyor. Tersi de var: kabulü hiç göstermeden sert bir eleştiriyi meşru saymak. Kabul etmek ile davranışı onaylamak gerçekten aynı şey mi, yoksa ikisini ayırmak ilişkinin sınırlarını çizmeye yeter mi? Merak ettiğim tam burası: yakınınızla kişiyi kabul edip davranışına itiraz edebildiğiniz bir an oldu mu, yoksa bu ikisi hep birbirine karıştı mı?