Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz.. Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Kendim olmasam,diğer tamlar ne anlam ifade edebilir ki?
Lakin,her insan zaman zaman kendisini yalnız,eksik,yorgun hissedebilir.
Önemli olan tamamlamayı,tamamlanmayı başarabilmek.
Kendisiyle ve diğerleriyle.
Eksikliğimin olmamasından eksikliğin eksikliğini hissediyorum. Bu eksikliğin eksikliğini hissediyorsam eğer eksiğim vardır o zaman ben nasıl eksikliğin eksikliğini hissediyorum. Bence bu sözün devamını dolduracağımıza bu sözün temelini dolduralım ki böyle yıkılmasın...
kendi eksiliği mi varlığımda tanımlayınca daha bir eksik oluyorum.. en iyi kendim dahil boş vermek her şeyi.. Bilinen tüm masalları hikayeleri efsaneleri yakıp yürümek.. karşılıksız beklentisiz adımlar içerisinde.. Yol ayrımlarına gelince şöyle bir bakıp dünyaya yaratıcı'ya gülümsemek kendine.. Ve yapabilirsem ömrümde bir kez olsun kanmamak kendime...
asıl olan insanın kendisidir. ne aile, ne dostlar, ne sevgili bizim iç dünyamızı asla anlayamaz. zaten bizde kimseye açmak istemeyiz sırlarımızı. maskelerimizin düşüp savunmasız kalmamızdan korkarız belkide. hal böyle olunca da yüzeysel ilişkiler kurup yüzeysel yaşıyoruz bunun sonucundada. ve belkide fark etmeden kendi kendimizi amansız bir yalnızlığa itiyoruz. ve hiçbir şey yalnızlığımıza çare olmuyor
“Kendimden başka hiçbir eksiğim yok” cümlesinde beni en çok tutan “kendimden başka” kısmı. Çünkü bu cümle, kendini içinde yaşanan bir kendilik olarak değil, bitmiş bir şey olarak sunuyor. Sartre’ın Varlık ve Hiçlik’te yaptığı ayrım burada işe yarıyor. Bilinç, kendisiyle özdeş olan şey değildir; en-soi (kendinde varlık) gibi tamamlanmış bir öz değil, kendisi olmaya çalışan ama bu özdeşliğe hiçbir zaman varamayan bir varlıktır (pour-soi, kendi için varlık). Buna eksiklik demek bile zorunlu değil; bu bilincin yapısı. O hâlde “eksiksiz benlik” bir hedef olmaktan çıkar, bu yapıyı inkâr etme isteğine dönüşür.
Feylesof TeCe’nin eksikliğin eksikliği üzerine düşüncesi de bu yüzden bir kelime oyunundan ibaret değil. Eksikliği hissetmek, bilincin kendine tam olarak yaklaşamamasının bir biçimi. Ama bu bana bir sorumluluk da yüklüyor: kendimi tamamlanmış bir öz olarak ilan ettiğimde, o özü seçmek zorunda kalmaktan kaçmış olurum. Tamlık iddiası özgürlüğü değil, ona karşı bir sığınağı çağırabilir.