Karanlık salondaki ortak sessizlik filmden önce kurulur

Bence o sessizlik filmden önce kuruluyor. Işıklar söndüğünde telefonlar cebe giriyor, herkes koltuğunu ayarlıyor ve ortak bir bekleyiş başlıyor. Yani salon, film tek bir kare göstermeden seyircileri bir araya getiren bir ritüel gibi çalışıyor. Güçlü sahneler bu zemin üzerinde daha kolay tutuyor, zemin yoksa aynı yoğunluk oluşmuyor. Evde tek başına izlenen filmde bile ekranı kapatıp dikkatini toplayan biri aynı şeyi yapıyor, sadece yanında kimse yok. Karşı görüşü de anlıyorum: sessizliği asıl film yaratıyorsa salonun payı küçük kalır, ama bu ritüelin filmi nasıl taşıdığını görmezden gelmek de zor.