Gerçek bir hayatı oynamak, oyuncuya bir borç bırakır

Capote'u izleyince Hoffman'ın sesi ve yürüyüşü filmden çıktıktan sonra da bir süre aklımda döndü. Bence bu bir yük değil, oyuncunun bedenine yazılmış bir borç. Gerçek bir insanın hayatını taşıdığında, ona karşı tarafsız kalmak zorlaşıyor. Karşı görüş de haklı: sette iş biter, kamera kapanır, oyuncu rolü üstünden atar ve bu bir zanaat meselesidir. Ama o kişinin yakınları filmden sonra da o yüzle karşılaşıyor. Yani hatıra oyuncuda kalsa bile asıl ağırlık seyirciye ve o insanın çevresine geçiyor.