Kahvehanedeki son söz, kahramandan çok dinleyenin adalet beklentisini taşır

Kahvehanede bir destan anlatılırken kahramanın son sözü geldiğinde herkes bir yerden tutunur; ama o sözün nereden çıktığını kimse sormaz. Bence bu sözler çoğu zaman kahramanın gerçekte ne dediğinden çok, dinleyenin nasıl bir adalet görmek istediğini taşıyor. Yani söz değişiyorsa, değişen şey hafızanın yönü. Karşı tarafın itirazı haklı: unutma da olabilir, anlatıcı sadece hatırladığını söyler. Yine de aynı sözün başka bir köye bağlanması tesadüf gibi durmuyor. Bölgesel hafıza burada belgeli tarihe karşı değil, onun yanında kendi adalet ölçüsünü koyuyor.