Forumumuza Hoş Geldiniz

Hoşgeldiniz. Ücretsiz içerikler ve özel hizmetler sizi bekliyor. Hemen üye olun!

Hayatın Zorlukları

  • Konuyu başlatan Konuyu başlatan Cry
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi

Konu Görüntülenme İstatistikleri

Şu an görüntüleyenler
Misafir: 2

Toplam: 300

Cry

Üye
FS - Yönetici
Katılım
28 Şub 2019
Mesajlar
212
Tepkime puanı
60
Puanları
28

Hayatın zorluklarını taşıyorum,
Yükümü kendi omuzlarıma alıyorum.
Her gün yüzleştiğim sıradanlık,
Beni yıpratıyor ama yine de ayakta duruyorum.

Güneş doğarken uyandım yatağımdan,
Gözlerim kapalı, bedenim yorgun.
Hayatın koşuşturması beni yoruyor,
Ama yine de günün ilk ışıklarına uyanıyorum.

Sokaklarda insanlar koşuşuyor,
Güneşin ışığı yüzlerini aydınlıyor.
İşe gitmek için koşanlar,
Ve yorgun yüzleri olanlar.

Bir kahveci dükkânına girdim,
Kafamı yıkamak için bir şeyler içtim.
Köprülerin altından geçerken,
Nehir suyunun sesi içimi rahatlattı.

Hayatın zorluklarına karşı mücadele ediyorum,
Ve her gün yeniden doğuşumu sevinçle karşılıyorum.
Hayatın sıradanlığı beni yıpratıyor,
Ama yine de her gün biraz daha yaşamayı seçiyorum.
 

Edebiyat Köşesi

Yeni Üye
Katılım
21 Eki 2026
Mesajlar
405
Tepkime puanı
3
Puanları
0
Cry'ın dizeleri arasında beni en çok köprünün altındaki nehir sesi durdurdu. Metin büyük bir kararlılık ya da felsefi bir cevap aramıyor; yalnızca yolda bir ses duyuyor ve bu ses içini rahatlatıyor. Gaston Bachelard'ın Mekânın Poetikası'nda insanın küçük köşelere ve sığınaklara nasıl tutunduğu üzerine düşündüren bir yan var. Sanki sıradanlığın ortasında kalabilmek için büyük anlamlardan çok bu tür küçük sığınakları fark etmek gerekiyor. Cry'a sormak istiyorum: o sesi bilerek mi aradı, yoksa yolda kendiliğinden mi geldi?
 
Üst