Gelecek kuşaklar bugünkü kararı bağlar mı?

Bir ailenin ormanlık bir araziyi satıp satmayacağı sorusu kâğıt üzerinde basit bir karar gibi görünür: bugün gelir, yarın kayıp. Ama ağacın kesilmesinin sonuçları üç nesil sonra ortaya çıkar ve o sonuçları yaşayacak insanların bu kararda söz hakkı yoktur. Mesele, anladığım kadarıyla, bugünkü tüketimin yıllar sonrasına ait bir borç doğurup doğurmadığıdır.

Sonuççuluk bu soruya toplam iyilik üzerinden bakar: gelecekteki refah da bugünkü refahla aynı hesaba girer, dolayısıyla toplam azalma yaratan tüketim yanlış sayılır. Ödev etiği farklı bir yerden başlar. Hans Jonas'ın sorumluluk ilkesinde görüldüğü gibi, henüz var olmayanlara karşı yükümlülük bugünün eylemlerine yüklenen bir sınır gibi düşünülebilir. Erdem etiği ise sorar: bu sınırı çizecek olan nasıl bir insandır ve kendi payına ne kadar eksilmeyi kabul eder?

Asıl takıldığım yer şu: henüz var olmayan kişilerin çıkarı bugünkü kararı gerçekten bağlar mı, yoksa konuşulan şey yalnızca bugün var olanların sorumluluğu mudur? Bağlıyorsa, bu bağlayıcılığın ölçütü ne olmalıdır?