Erteleme Alışkanlığı, Kaçınmanın Bir Biçimi Olarak Anlaşılabilir

Ertelediğimiz işler çoğu zaman tembellikle açıklanır, ama psikologlar ertelemeyi daha çok duygu yönetimi meselesi olarak ele alıyor. Zor ya da sıkıcı bir görevin yarattığı huzursuzluk, o görevi açmadan hemen rahatlamamızı sağlıyor; yani erteleme kısa vadede kötü hissetmekten kaçmanın bir yolu oluyor. Sorun şu ki bu rahatlama geçici, görev ise yerinde duruyor ve biriken suçluluk kaçınma döngüsünü güçlendiriyor. Bence asıl ayrım, işin kendisinin mi yoksa o işin içinde hissettirdiklerimizin mi bizi durdurduğunu görebilmekte. Sizce ertelemenin hangi anında bu ayrımı fark edebiliyorsunuz?