Gece Kreşi Yokluğu, Vardiyalı Ailenin Çocuğunu Sessizce Mahalleye Bırakır

Gece vardiyasında çalışan bir ebeveynin çocuğu çoğu zaman sabaha kadar uyanık kalmaz; bir akrabanın, komşunun ya da yakın bir kapının önüne bırakılır. Bunu bireysel bir düzenleme sayıp geçmek, kentin zaman planının ailelere nasıl yüklendiğini görmemek demek. Gece kreşinin yokluğu, bakım işini kurum yerine mahallenin sessiz emeğine devreder. Karşı görüş bunun bir dayanışma biçimi olduğunu söyler ve haklı bir noktası var: komşuluk bağları gerçekten çocukları korur. Ama bu bağ çoğu zaman gündüz evde kalan kadınların, yaşlıların ya da ev içinde çalışanların omuzuna biner. Bence sorun dayanışmanın varlığı değil, yükün kimin üstüne kaldığının görünmez kalmasıdır.