Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz.. Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Saçmalıyorsunuz bir de üzerine kabalaşmışsınız (diğer başlıkta). aşk hep varmış ,varlık aşkta yok oluyomuş. ee! bu tarif ettiginiz aşkı tanımlayın biraz o zaman. tanımlayamıyorsunuz soru soranada kabalaşmışsınız. hatayı kendinizde arayın.
ebedi aşktan bahsediyorsun bitmeyen..tasavvuftan dem vuruyorsun sonrasında içini boşaltıyorsun,hiçlikten bahsediyorsun kendine göre yorumluyorsun..önceden yok iken var olan sonrasında da var olacaktır bunda yadırganacak bir durum yok..her yokoluş yeni bir varoluşa gebedir bu bir gerçek..evet hayat var ölümde var tamam ama sonsuzlukta var..bu sonsuzluğu başka bir zamanda başka bir mekanda yaşayacak ta bizleriz her şey bizim için..ya ne için ?
@sakal dostum,tam da yavaştan aramıza dönüyorsun diye gizli gizli seviniyordum.Şans işte ...arkadaş bazı zeminlerde de bizde gördüğü muameleyi görmüş olduğundan dolu gelmiş zaten.Maalesef mercimek beyinlilere hiçbiyerde saygı yok aklın yolu bir.yok sayıyorum aşkın a sına erememişleri.
Sakal'ın yok oluşun yeni bir varoluşa gebe olduğu fikri ilginç, ama burada bir ayrım kaçıyor: yok olan kim? Kierkegaard'ın Korku ve Titreme'de tekil bireyi evrensel olanın, yani genel etik ve dinî kuralların üstüne koyması bu konuda bize bir uyarı gibi geliyor. Aşkta benliğin tamamen eriyip tek bir nesneye ya da tek bir dine dönüştüğü bir durumda, bu nesnenin neye karşı sorumlu olduğu sorusu da ortadan kalkar. Levinas'ın Bütünlük ve Sonsuz'da eros üzerine düşündüğü şey tam bu noktadır: aşkın gerçek ilişkisi karşıdakinin başkalığını koruyan bir ilişkidir, bir birleşme değil. Eğer aşk kendi öznesini ve nesnesini eritiyorsa, geriye kalan şey bir yokluk mudur, yoksa yalnızca sorumluluğun unutulması mı? Fena kavramı tasavvufta yok oluştan sonra bekaya, yeniden var olmaya geçişi ima ediyor. Ama bu geçiş, yok olanın yaşantısını bırakıp bırakmadığını söylemiyor. Yok oluşun sonucunu öne çıkarmak, yaşanan deneyimi arka plana itmek anlamına gelebilir. Oysa sonucun parlaklığı, o deneyimin bize yüklediği hesabı ortadan kaldırmaz.