Felsefi Bir Film Sonunda Cevap Mı, Soru Mu Olmalı?

Bir film bittiğinde ışıklar yanar, herkes bir şey söylemek ister ama çoğu zaman 'kafam karıştı' demekle yetiniriz. Bana öyle geliyor ki felsefi filmler de tam bu noktada ayrılıyor: bazıları seni boşlukta bırakıp kendi cevabını bulmana izin veriyor, bazıları ise sonunda 'işte bu' deyip kapıyı kapatıyor. Sizce bir filmin sonunda cevap yerine soru kalması onu gerçekten daha felsefi yapar mı, yoksa bu sadece kolay bir kaçış mı?