Eleştirinin Dili, Yetişkinin Kendine Verdiği Sesi Biçimlendirir

Bir işte takılınca kendimize ilk hangi kelimelerle seslendiğimize çoğu zaman dikkat etmeyiz. 'Yine beceremedin' ile 'bu kısmı tekrar bakalım' aynı durumu anlatır ama bambaşka bir yol açar. Sanırım içsel konuşmamızın tonu, büyürken çevremizden duyduğumuz eleştirinin dilinden süzülüyor. Eleştiri kişiye yöneldiğinde utanç üretmeye, işe yöneldiğinde ise düzeltme isteği uyandırmaya eğilimli görünüyor. Asıl soru bana kalırsa, bu tonun öğrenme davranışını hangi yönde değiştirdiği. Sizce kendi iç sesinizde en çok hangi kelimeler geri dönüyor?